سرانجام فرصتي دست داد و توانستيم با 48 ساعت تأخير ، مراسم جشن تولد اولين وبلاگ فارسي را گزارش كنيم! ... تولدت مبارك ، پرشين بلاگ!
خسته نباشيد!... خدمت همۀ دست اندركاران اين سايت و نيز برگزاركنندگان جشن عرض ارادت داريم و خسته نباشيد مي گوييم ، جمیعن!
- هنگامي كه ما رسيديم ، نمي دانم مراسم در چه مرحله اي بود ولي پس از چند دقيقه ، گروه موسيقي سنتي آواي چكاد ، برنامه خودش را آغاز كرد!... خيلي زحمت كشيدند ، ولي نه موسيقي متناسب با فضاي جشن بود و نه صداها آن چنان ميزان بود كه گوش را آزار ندهد!
- از همان مراحل نخستين شروع جشن ، موبايل هاي متعدد در حال عكس گرفتن و فيلم برداري كردن بودند. ضمن آن كه ، تعداد كثيري نيز در حال فيلم برداري با دوربين بودند!
- خانوم پولادزاده نامي هم مرتب در بين هر برنامه مي آمد و با خوشمزگي هايش همه را به وجد مي آورد! ... اگر ايشان ، همراه با آقاي اعلام كنندۀ نام نفرات برتر پُر غلط نبودند ، فكر كنم فقط عمو پورنگ شادي بخش محفل مي شد! ... مثلن اسمش جشن تولد بود!
- يك موسيقي مدرن هم گذاشتند ، همنوازي سه گيتار برقي! ... گفتيم باب ایول! ... الان مجلس را مي تركونند! ... نه بابا! ... اين هم چيزي از كار در نيامد!
- يك كليپي هم از هنرمند عزيز ، رضا يزداني (خواننده – نوازنده) نمايش داده شد كه تمامي عزيزيش به خاطر همان هم رشته اي بودن با ما بود و بس!
- چند تا كليپ هم در لابلاي برنامه ها پخش شد كه شايد تنها بخشي از برنامه كه مورد استقبال همگان قرار گرفت و هيچكس حرفي نزد و همگي ساكت و بي حركت و خيره به پرده چشم دوخته بودند و به موسيقي گوش سپرده ، كليپ مربوط به معرفي وبلاگ ديِّرتَش باد همراه با آهنگ معروف يار دبستاني من بود!
- از مدعوين محترم ، مشخص بود كه با چه گروهي طرف هستيم! ... خانم فخرالسادات محتشمی پور ، خانم معصومه ابتکار محیط زیستی ، آقای سیدمحمدعلی ابطحی رئیس دفتر ، امیررضا خادم کشتی گیر ، استاد رضا کیانیان آکتور سینما ، سروش صحت صدا و سیما و دکتر مهدی بوترابی پرشین بلاگ! ... حالا فهميديد چرا امير رضا خادم در انتخابت مجلس راي نياورد!
- ما نفهميديم ، اين جشن تولد پرشين بلاگ بود و تقدير از وبلاگ هاي برتر ، يا جشن پرشين بلاگ بود در تقدير از دوستان محترم!
- روي هم رفته مراسم شادي بود و خيلي صميمي ، البته در بين وبلاگ نويسان! ... به نظر مي رسيد ، وبلاگ نويسان مثلن برتر ، فقط به عنوان تماشاچيان برنامه دعوت شده باشند! ... مثل تماشاچيان فوتبال! ... نه سر پياز و نه ته پياز!
- اين مراسم هم مثل همۀ مراسم ها ، چندين اسپانسر خوب داشت! ... نشريات چلچراغ ، كل مجموعۀ گل آقا (پوپك صابر فومني) ، شادكامي (ميرعمادالدين فريور) ، مجلۀ مشق آفتاب (اميررضا خادم) و ... دست تان هست ديگر!
- از هدايا نگو ، كه دريغ از حتي يك لوح تقدير! ... فكر كنم ، اين لوح هاي آمادۀ تذهيب شده ، دانه اي ۳۵۰ تومان باشد ، كه اگر با يك نرم افزار خوشنويسي ، مثل چليپا ، يك متن از پيش آماده شدۀ تقديري مي نوشتند و بر روي آن پرينت مي گرفتند ، شايد سر جمع مي شد ، 500 تومان! ... فكر كنم با احتساب 100 يا شايد هم 200 نفر وبلاگ نويس برتر ، حداكثر 100000 تومان هزينه داشت! ... صرف چنين هزينه اي ، علاوه بر تمامي هزينه هاي انجام شده ، براي سپاسگزاري از اين همه آدم كه از کوچه و خيابان های شهرهاي مختلف آمده بودند و شاید سال ها در خدمت اين وبلاگستان فارسي بوده اند ، شايسته تر مي نمود!
- پذيرايي هم كه در حدي بسيار عالي بود ، پاي سيب همراه با آب پرتقال ، آن هم سلف سرویس از نوع رو میزی ، هر که نزدیک تر و زودتر ، بیشتر!
- بازار امضا و عكس يادگاري با مانكن هاي خوش تیپ آقایان رضا كيانيان ، محمدعلی ابطحي و سروش صحت هم داغ بود! ... نمی دانم چرا کسی ، امیررضا خادم را تحویل نگرفت!
- با همه اين تفاصيل ما نفهميديم ، چرا از اين همه وبلاگ نويس خوب ، درست و حسابي تقدير نشد! ... نه وبلاگ نويس هاي سرشناس دعوت شدند! ... نه وبلاگ هاي برتر به نحو درستي انتخاب شدند! ... نه فرصت كافي در اختيار وبلاگ نويسان قرار داده شد تا حرفي بزنند! ... نه فهرستي از وبلاگ هاي برگزيده در اختيار ملت قرار گرفت! (البته قول داده اند ، فهرست اسامي اين وبلاگ ها را در سايت قرار بدهند ، آن هم پس از پايان مراسم! و نه ...) ... چه كار سختي!
- فهرست اسامي وبلاگ هاي برتر هم اين شكلي در آمد:
- پارتی بازی در انتخاب نفرات برتر به جای خود (فقط کافی است پرشین بلاگی ها را بشمارید!) ... ما نفهميديم ، اين وسط ، كلاشينكف ديجيتال چه كاره بود؟!
-
در هر حال ، با تمامي كم و كاست هايي كه اين جشن داشت ، بي برنامگي هاي و اجراهاي يخ ، عدم تقدير شايسته از اين همه وبلاگ نويس خوب ، سركار گذاشتن 300 نفر آدم محترم و كوچك كردن اهميت وبلاگ و وبلاگ نويسي ، اين جشن هم به پايان رسيد و ما در كنار نلیا ، صبح بخیر ، همفری بوگارت ، شکلات تلخ و بدون یادداشت های روزانه من ، جاي همۀ شما را خالي كرديم!- ولي خودمانيم ، خيلي به آدم حال مي دهد كه يك جايي نشسته باشيد و بغل دستی ، يكي از دوستان دنياي مجازي باشد! ... و جشني اين چنين مهم ، با حضور عده اي آدم اهل خواندن و نوشتن ، اين چنين كوچك و خيمه شب بازي از كار در آيد!
پی نوشت: این قصه ادامه دارد!
