ستارگان ، همان درخشش هایی هستند که در آسمان صاف و تاریک و بیکران شب دیده می شوند ... درخشش هایی که ما را سر به هوا می کنند و ساعت ها مشغول به خود ... برخی بزرگترند و نزدیک تر و پر نورتر ، درخشان ها و برخی کوچک ترند و دورتر و کم نورتر ، کم فروغ ها و بی فروغ ها ... برخی اصلن دیده نمی شوند ، هر چند حضور دارند و برخی میلیون ها سال نوری پیش مرده اند ، هر چند هنوز هم دیده می شوند ... درخشش هایی که نگاه ما را با خود می برند و هوش و حواس ما را هم.

ستارگان ، ما را به اوج می کشند ... تخیل و تعقل و تفکر ما را پرورش می دهند و تقویت می کنند ... انگیزه ی پریدن می شوند و رسیدن و شدن ... آسمان ، بی ستاره ، خالی است و بی معنا.

 

 

 

 

پی نوشت: پیشرفت علم به شدت مدیون ستارگان و ستاره شناسان است ... دانشمندان بسیاری در کلنجار با این پدیده ، اکتشافات و اختراعات مهم خود را انجام داده اند ... از جزر و مد رود نیل و طالع بینی و ساخت اهرام و معابد دوران باستان تا مشخص شدن تکلیف چرخش زمین به دور خورشید و ساخت تلسکوپ و کپلر و کوپرنیک و گالیله و نیوتن و انقلاب علمی و این آخری ها ، برادران رایت و انیشتین و سایر اخلاف و اسلاف ایشان و ساخت هواپیما و فضاپیما و تمامی علوم وابسته و ناسا و آرپا و ماهواره و موبایل و اینترنت ... حتی فلسفه و عرفان و الهیات هم بی تاثیر از این قصه نبوده و نیست.

                         از کجا آمده ام ، آمدنم بهر چه بود ... به کجا می روم آخر ننمایی وطنم